Zobaczcie, jak obchodzą święto zakochanych uczniowie Polskiego Gimnazjum [ZDJĘCIA] grudzień 09 2022. Ewakuacja szkół średnich w Czeskim Cieszynie. O sytuacji poinformowało miasto. wrzesień 13 2022. Uczniowie gimnazjum zapoznali się z funkcjonowaniem polskiego parlamentu. Dziesięciu uczniów wyjedzie pozwiedzać sejm do Warszawy. Syzyfowe prace jako dokument epoki i "pamięć rzeczy przeżytych". Artyzm „Syzyfowych prac”. Lekcja polskiego – recytacja Reduty Ordona przez Bernarda Zygiera. Syzyfowe prace - problematyka i opracowanie. Cechy powieści 'Syzyfowe prace'. Tytuł powieści Stefana Żeromskiego jest symboliczny, można więc różnie go interpretować. Program zajęć wyrównawczych jest przeznaczony dla uczniów, którzy z różnych powodów mają trudności w opanowaniu podstawowych wiadomości i umiejętności z zakresu nauczania języka polskiego. Obejmuje on wymagania z podstawy programowej, co ma umożliwić osiągnięcie skuteczności w uczeniu uczniów mniej zdolnych. 1. Nauczyciel zaznajamia uczniów z ocenianiem na początku roku szkolnego oraz na bieżąco udostępnia ten dokument uczniom i rodzicom w pracowni języka polskiego, jest on również dostępny na stronie internetowej szkoły. 2. Roczna ocena klasyfikacyjna obejmuje osiągnięcia uczniów w I i II półroczu (z naciskiem na półrocze II). 3. Indywidualne dostosowanie wymagań z języka polskiego dla ucznia z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego spowodowanego upośledzeniem w stopniu lekkim (uczeń ten ma stwierdzoną również dyslalię wieloraką) W przypadku tego ucznia konieczne jest dostosowanie zarówno w zakresie formy, jak i treści wymagań. lirik lagu semua kata rindumu semakin membuatku tak berdaya chord. Autor: Czytelnik Portalu Pedagogika SpecjalnaOpublikowano: 22 czerwca 2016 roku. DLA UCZNIÓW NIEPEŁNOSPRAWNYCH Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ INTELEKTUALNĄ W STOPNIU LEKKIM III ETAP NAUCZANIA „Skoro dziecko z niepełnosprawnością nie uczy się w taki sposób, w jaki ty je uczysz, to czy nie możesz uczyć go w taki sposób, w jaki ono się uczy?” Dr Harry T. Chasty CELE ZAJĘĆ: Korygowanie, kompensowanie i usprawnianie uczniów mających braki. w wiadomościach i umiejętnościach z języka polskiego przewidzianych programem. Rozwijanie umiejętności umożliwiających uczniom podjęcie dalszej nauki w szkołach zawodowych. Stymulowanie rozwoju wszystkich procesów poznawczych (spostrzegania, myślenia, pamięci, uwagi). Kształtowanie procesów: analizy i syntezy wzrokowo – słuchowej, koordynacji słuchowo – wzrokowo – ruchowej oraz orientacji przestrzennej. Wzbogacenie zasobu wiadomości ogólnych oraz biernego i czynnego słownictwa ucznia. Kształtowanie umiejętności poprawnego, jasnego i ścisłego wypowiadania się w mowie i piśmie, słuchania i opracowania tematów. Kształtowanie umiejętności korzystania z różnych źródeł informacji Internetu, instrukcji, encyklopedii, słowników. Kształtowanie umiejętności wykorzystywania zdobytej wiedzy w praktyce podczas pisania pism użytkowych. Rozbudzanie wiary we własne siły oraz motywowanie do podejmowania wysiłku intelektualnego. PLANOWANIE I REALIZACJA ZAJĘĆ: Podstawą planowania jest diagnoza wstępna, która określa przejawy i przyczyny trudności szkolnych dziecka. Stosowanie ćwiczeń korekcyjnych zaburzonych funkcji w koordynacji z bardziej sprawnymi. Dobieranie metod, form pracy i środków do indywidualnych potrzeb i możliwości dziecka. Wyrównywanie określonej trudności powinno trwać do momentu całkowitego jej opanowania. ZASADY PROWADZENIA ZAJĘĆ: Indywidualizacja środków i metod oddziaływania korekcyjnego. Powolne stopniowanie trudności uwzględniające złożoność czynności i możliwości percepcyjne dzieci. Korekcja zaburzeń, ćwiczenia przede wszystkim funkcji najgłębiej zaburzonych i najsłabiej opanowanych umiejętności. Zasada kompensacji zaburzeń- działać na tę sferę ucznia, która funkcjonuje najlepiej jednocześnie ćwiczyć pozo­stałe, które wymagają wzmocnienia Wielopoziomowe kształcenie w zależności od możliwości intelektualnych dziecka. Różnicowanie treści programowych i wymaganych umiejętności. Dopasowanie ćwiczeń do zainteresowań dzieci, rodzaju i zakresu ich doświadczeń życiowych. Wzmacnianie w uczniu wiary we własne siły i możliwości poprzez ujawnianie i podkreślanie pozytywnych stron działalności ucznia Motywowanie dzieci do wykonywania ćwiczeń poprzez stosowanie wzmocnień/pochwały i różnorodnych form ćwiczeń Zasada ciągłości oddziaływania psychoterapeutycznego (współpraca z innymi nauczycielami) METODY I FORMY PRACY: Słowne Aktywizujące Problemowe Praktycznego działania Gry i zabawy dydaktyczne. Poglądowe Mnemotechniki np. Łańcuchowa Metoda Skojarzeniowa Programy komputerowe Praca zbiorowa, grupowa, indywidualna. ZAŁOŻENIA PROGRAMOWE ZAJĘĆ: I Ćwiczenia korekcyjne – kompensacyjne. Ćwiczenia usprawniające analizę i syntezę wzrokową koordynacje wzrokowo – ruchową i orientację przestrzenną: Porządkowanie zadań. Rozsypanki wyrazowe. Uzupełnianie luk w tekście literami, sylabami, wyrazami. Uzupełnianie w tekście znaków interpunkcyjnych. Wyszukiwanie w ciągach słownych określonych nazw. Rozwiązywanie rebusów, krzyżówek i zagadek. Gry edukacyjne np. Bingo ortograficzne. Ćwiczenia percepcji słuchowej oraz koordynacji słuchowo – wzrokowo – ruchowej. Analiza ciągów wyrazowych- oddzielanie wyrazów, pisanie wyrażeń. Segregowanie wyrazów wg. liczb, sylab. Słuchowa analiza i synteza wyrazów. Analiza zdań na wyrazy, sylaby. Układanie zadań z podanymi wyrazami. Układanie zdań o określonej ilości wyrazów. Rozwijanie zadań i porównywanie liczby wyrazów w zadaniach. Pisanie ze słuchu. Tworzenie rymów Rozwijanie pamięci, koncentracji uwagi oraz myślenia przyczynowo – skutkowego Pokazanie dziecku strategii mnemotechnicznych ułatwiających zapamiętywanie. Powtarzanie ciągów zdań np. w formie wierszy Szukanie w tekstach rymów, części mowy itp. Rozwiązywanie zagadek, wymyślanie zakończenia dla konkretnej historyjki. Omawianie tekstów. Ocena zachowań bohaterów oraz ich skutków. Formułowanie własnych sądów, opinii. Uzupełnianie wypowiedzi innych… Scenki dramatyczne na zadany temat. II Kształcenie językowe. Mówienie i słuchanie: Rozmowy swobodne i kierowane, samodzielne wypowiedzi uczniów, porządkowanie ich i uzupełnianie. Bogacenie czynnego słownictwa ucznia w związku z tematyką i potrzebami językowymi ucznia. Nazywanie rzeczy, czynności, cech, przedmiotów i osób. Grupowanie wyrazów pokrewnych i bliskoznacznych. Gromadzenie wyrazów wokół określonego tematu, wyrażeń opisujących stan emocjonalny, stosunki czasowe i przestrzenne. Słuchanie ze zrozumieniem. Doskonalenie opowiadania ustnego i innych form wypowiedzi. Używanie form grzecznościowych. Doskonalenie umiejętności układania planów, opisów, dialogów, sprawozdań. Wyjaśnianie nieznanych terminów przy użyciu słownika języka polskiego. Czytanie i opracowywanie tekstów: Poprawne, wyraziste i płynne czytanie z uwzględnieniem znaków przestankowych. Ciche i głośne czytanie ze zrozumieniem Czytanie z podziałem na role. Wspólne opracowywanie tekstów: Omawianie problematyki przeczytanych utworów (opis postaci, czas i miejsce wydarzeń, plan wydarzeń odtwarzanie fabuły, sensu przyczynowo skutkowego w tek­ście, analiza i interpretacja wyszukiwanie informacji, określanie cech charakterystycznych gatunku literackiego, faktu i opinii, środki stylistyczne itp.). Formułowanie pytań i odpowiedzi. Korzystanie z różnych źródeł informacji Odczytywanie instrukcji, rozkładów jazdy, przepisów… Pisanie. Pisanie ze słuchu i pamięci Przepisywanie ciekawych, krótkich tekstów dyktand, poprawianie błędów. Wspólne i samodzielne redagowanie różnych dłuższych form wypowiedzi pisemnych np. opowiadanie, opis, charakterystyka, rozprawka, plan opowiadania (uczyć ucznia pisania według kompozycji trójdzielnej- stosowanie wzorów) Pisanie z pamięci i ze słuchu zdań pojedynczych i złożonych. Pisma użytkowe: zawiadomienie, zaproszenie, życzenia, list motywacyjny i prywatny, życiorys, podanie itp. Adresowanie. Pisanie skrótów i skrótowców. Rozwijanie zdań. Pisownia wyrazów związanych z terminologią różnych zawodów. III Nauka o języku. Składnia. Fleksja Budowa zdania. Rodzaje zdań ze względu na rodzaj wypowiedzi. Zdania pojedyncze i złożone. Podmiot i orzeczenie. Wyróżnienie w zdaniach części mowy: rzeczowników, czasowników, przymiotników, przyimków, spójników i zaimków osobowych. Odmiana przez przypadki praktyczne zastosowanie Wyrazy podstawowe i pochodne. Rodzina wyrazów. Wyrazy wieloznaczeniowe. Związki frazeologiczne. Ortografia i interpunkcja. Pisownia wyrazów z ó, rz, ż, ch, h wymiennymi i niewymiennymi. Pisownia ó w zakończeniach -ów, -ówka, -ówna. Pisownia u w zakończeniach -un, -unek, -utka, -usia, -uje. Pisownia -ę, -em, -ą, -om w końcówkach fleksyjnych wyrazów. Pisownia „nie” z różnymi częściami mowy. Stosowanie wielkich liter. Pisownia skrótów i skrótowców. Pisownia różnych form liczebników. Pisownia przymiotników w stopniu wyższym i najwyższym. PROCEDURY OSIĄGNIĘCIA CELÓW I ICH EWALUACJA. Największym sukcesem uczniów po zakończeniu zajęć korekcyjno – wyrównawczych powinno być usprawnienie funkcji psychomotorycznych oraz opanowanie umiejętności z języka polskiego w stopniu umożliwiającym dalsze kształcenie zawodowe. Dokumentacja służąca obserwowaniu i diagnozowaniu postępów ucznia: Diagnoza wstępna, diagnoza bieżąca. Dokumentacja prac ucznia. Sprawdzian, który jest informacją o postępach ucznia lub ich braku. Ocena ucznia odbywa się dwa razy w roku i jest wskazówką do dalszej pracy z dzieckiem. Opracowała: mgr Małgorzata Szwalec Nauczyciel j. polskiego w ZZS w Stargardzie Pobierz cały materiał (razem z grami i zabawami na zajęcia) WymaganiaPodstawa programowa dzieli wymagania na szczegółowe i ogólne. Wymagania szczegółowe odwołują się do ściśle określonych wiadomości i konkretnych umiejętności. Wymagania ogólne w sposób syntetyczny przedstawiają nadrzędne cele kształcenia i informują, jak rozumieć podporządkowane im wymagania szczegółowe. Sposób spełniania wymagań szczegółowych jest wartościowy tylko wtedy, gdy przybliża osiągnięcie celów zawartych w wymaganiach ogólnych. FormaZadania z języka polskiego mogą mieć formę zamkniętą i otwartą. Wśród zadań zamkniętych znajdą się zadania wyboru wielokrotnego, prawda - fałsz, na dobieranie, a wśród zadań otwartych - zadania z luką, zadania krótkiej i rozszerzonej odpowiedzi. OdnośnikiZadania będą odnosić się do różnych tekstów kultury: • literackich (epickich i lirycznych) • nieliterackich (publicystycznych i popularnonaukowych) • ikonicznych. Teksty w zestawie zadań mogą dotyczyć zagadnień związanych z historią lub szeroko rozumianą przyrodą. Wśród zadań otwartych z języka polskiego znajduje się dłuższa wypowiedź pisemna w formie opowiadania z dialogiem, kartki z pamiętnika, wpisu w dzienniku, listu oficjalnego, sprawozdania lub opisu postaci, przedmiotu czy krajobrazu. Może też być sprawdzane opanowanie umiejętności tworzenia przez szóstoklasistę form użytkowych takich jak: ogłoszenie, zaproszenie i notatka. Kryteria ocenianiaDłuższa wypowiedź pisemna jest oceniana według następujących kryteriów: • treść - od 0 do 3 pkt • styl - od 0 do 1 pkt • język - od 0 do 1 pkt • ortografia - od 0 do 1 pkt • interpunkcja - od 0 do 1 pkt. Skala oceniania treści zależy od formy wypowiedzi, natomiast skale oceniania walorów językowych wypowiedzi, tj. stylu, języka, ortografii i interpunkcji, są wspólne dla wszystkich form. Aby ocenić wypowiedź ucznia, egzaminator patrzy na pracę jako całość i - w zależności od stopnia realizacji polecenia - przyznaje jej odpowiednią liczbę punktów. Poniżej podano przykładowe skale oceniania treści dla sześciu różnych form wypowiedzi pisemnej. Opisy w poniższych tabelach będą doprecyzowywane w odniesieniu do konkretnych tematów w każdej sesji z dialogiem3 pktUczeń: konsekwentnie tworzy świat przedstawiony z różnorodnych elementów, uplastycznia je; układa wydarzenia w logicznym porządku, zachowując ciąg przyczynowo-skutkowy; konsekwentnie posługuje się wybraną formą narracji; dynamizuje akcję; wprowadza dialog; urozmaica wypowiedź. 2 pkt Uczeń: tworzy świat przedstawiony, ale niekonsekwentnie; LUB nie uplastycznia go; LUB nie układa wydarzeń w logicznym porządku; LUB niekonsekwentnie posługuje się wybraną formą narracji; LUB nie dynamizuje akcji; wprowadza dialog. 1 pkt Uczeń: tworzy świat przedstawiony, ale informacje o jego elementach są ogólnikowe; niekonsekwentnie stosuje wybraną formę narracji; tworzy tekst w większości uporządkowany. 0 pkt Uczeń pisze pracę na inny temat lub w innej formie. Kartka z pamiętnika3 pkt Uczeń: z własnej perspektywy przedstawia np. wydarzenie, sytuację; prezentuje opinie, przemyślenia, refleksje; konsekwentnie stosuje narrację pierwszoosobową; stosuje czas przeszły; tworzy tekst logicznie uporządkowany; tworzy wypowiedź rozwiniętą, bogatą treściowo. 2 pkt Uczeń: z własnej perspektywy przedstawia np. wydarzenie, sytuację; prezentuje opinie, przemyślenia, refleksje; niekonsekwentnie stosuje narrację pierwszoosobową; LUB nie stosuje czasu przeszłego; LUB nie tworzy tekstu logicznie uporządkowanego; LUB nie tworzy wypowiedzi rozwiniętej, bogatej treściowo. 1 pkt Uczeń: z własnej perspektywy przedstawia np. wydarzenie, sytuację; prezentuje opinie, przemyślenia, refleksje, ale informacje są ogólnikowe; niekonsekwentnie stosuje narrację pierwszoosobową; nie zachowuje dystansu czasowego. 0 pkt Uczeń pisze pracę na inny temat lub w innej formie. Wpis w dzienniku Skale oceniania elementów jakości języka, wspólne dla wszystkich form wypowiedzi. Jeżeli praca zajmie mniej niż połowę wyznaczonego miejsca, będzie oceniana tylko w kryterium Treść. Cele oraz treść nauczania i wymagania ustalane są na podstawie programu nauczania języka polskiego w gimnazjum „Słowa na czasie” wyd. Nowa Era, autorzy: M. Chmiel, W. Herman, Z. Pomirska, P. Doroszewski (nr dopuszczenia: DKOS – 5002 – 11/08). Program jest zgodny z Podstawą Programową kształcenia ogólnego zawartą w rozporządzeniu MEN z dnia r. (Dz. U. nr 14 poz. 18). Do realizacji Podstawy Programowej nauczyciele wykorzystują: 1. Podręcznik „Słowa na czasie” do kształcenia literackiego i kulturowego – wyd. Nowa Era, autorzy: M. Chmiel, W. Herman, Z. Pomirska, P. Doroszewski, 2. Podręcznik do kształcenia językowego z ćwiczeniami „Słowa na czasie” – wyd. Nowa Era, autor: A. Grabarczyk. 3. Niezbędnik gimnazjalisty, praca zbiorowa. 1. CELE OCENIANIA Ocenianie osiągnięć polega na rozpoznawaniu przez nauczycieli poziomu postępów w opanowaniu przez ucznia wiadomości i umiejętności w stosunku do wymagań edukacyjnych zawartych w programie nauczania, a wynikających z Podstawy Programowej. a) Poinformowanie ucznia o poziomie jego osiągnięć edukacyjnych i jego postępach w tym zakresie, b) Pomoc uczniowi w rozwoju jego uzdolnień i zainteresowań, c) Motywowanie ucznia do dalszych postępów w nauce, d) Dostarczenie rodzicom/prawnym opiekunom i nauczycielom informacji o postępach, trudnościach w nauce oraz o uzdolnieniach ucznia, e) Pomoc uczniowi w wyborze form pokonywania trudności, f) Umożliwienie nauczycielom doskonalenia organizacji i metod pracy dydaktyczno-wychowawczej. 2. SPRAWDZANIE OSIĄGNIĘĆ EDUKACYJNYCH UCZNIÓW 1. Prace klasowe oraz testy/sprawdziany – obowiązkowe, zapowiedziane z tygodniowym wyprzedzeniem, odnotowane w dzienniku, poprzedzone powtórzeniem w przypadku nauki o języku, sprawdzone i omówione do 2 tygodni od napisania, udostępnione do wglądu rodzicom/prawnym opiekunom u nauczyciela , przechowywane przez jeden semestr; ocenę niedostateczną można poprawić, poprawa jest dobrowolna, odbywa się po uprzednim ustaleniu terminu i formy z nauczycielem w ciągu 2 tygodni od oddania prac i tylko jeden raz. 2. Wypowiedzi ustne na określony temat (np. udział w dyskusji, analiza i interpretacja liryki, samodzielność wnioskowania, rzeczowość, posługiwanie się terminami teoretycznoliterackimi i historycznoliterackimi, korzystanie z dodatkowych materiałów; w przypadku lekcji powtórzeniowych obowiązuje znajomość treści programowych, np. z jednego działu lub partii materiału ustalonej przez nauczyciela. 3. Kartkówki – trwające 10-15 minut obejmujące treści programowe z 3 ostatnich lekcji muszą być zapowiedziane przez nauczyciela, nie podlegają poprawie; uczniowie nieobecni na kartkówce (nieobecność nieusprawiedliwiona) są zobowiązani napisać ją w najbliższym terminie (1 tydzień). Uczeń jest zobowiązany napisać kartkówkę w terminie uzgodnionym z nauczycielem ( do 1 tyg. od powrotu do szkoły). 4. Prace pisemne na określony temat – różne formy wypowiedzi, dłuższe i krótsze, bardzo ważne jest dotrzymywanie terminu ustalonego przez nauczyciela, nie powinny być zadawane z dnia na dzień. 5. Zadania domowe w różnej formie; uczeń może poprawić tylko ocenę niedostateczną – na zasadach ustalonych z nauczycielem. 6. Recytacja poezji. 7. Ortografia – sprawdzana w różnej formie, np. krzyżówki, ćwiczenia, praca ze słownikiem ortograficznym, teksty z lukami, dyktanda. 8. Prowadzenie zeszytu przedmiotowego– systematyczność, estetyka, samodzielność notowana. 9. Prace dodatkowe – przygotowane przez ucznia prezentacje, pomoce naukowe, plansze, schematy, sukcesy w konkursach polonistycznych/humanistycznych (laureaci etapu szkolnego i międzyszkolnego), aktywny udział w projektach edukacyjnych, inscenizacjach utworów literackich; przy ocenie bierze się pod uwagę przede wszystkim: wkład włożonej pracy, samodzielność, oryginalność, estetykę wykonania. 10. Przygotowanie na lekcję dodatkowych informacji – dla chętnych uczniów, korzystanie z różnych dodatkowych źródeł informacji np. wskazanych przez nauczyciela książek popularnonaukowych. 11. Uczeń zobowiązany jest do posiadania własnego podręcznika do kształcenia literackiego, podręcznika z ćwiczeniami do kształcenia językowego oraz zeszytu przedmiotowego na lekcji. 5. OCENIANIE OSIĄGNIĘĆ EDUKACYJNYCH UCZNIÓW 1. Dostosowanie wymagań edukacyjnych Nauczyciel jest obowiązany, na podstawie opinii PP – P, dostosować wymagania edukacyjne do indywidualnych potrzeb psychofizycznych ucznia i opanować indywidualny plan pracy z uczniem o specyficznych potrzebach edukacyjnych (zgodnie z obowiązującą w szkole procedurą) i uwzględnić w nim: skróconą diagnozę, skutki edukacyjne oraz sposoby dostosowania wymagań. Na podstawie opinii PP – P, w przypadku ucznia ze stwierdzoną/podejrzewaną dysleksją, dysortografią, dysgrafią, nauczyciel powinien postępować zgodnie z zaleceniami PP – P i uwzględnić je w pracy z uczniem. 2. Ogólne kryteria oceniania osiągnięć edukacyjnych ucznia z języka polskiego Ocenę celującą otrzymuje uczeń, który: posiada wiadomości i umiejętności znacznie wykraczające poza program nauczania, stosuje wiedzę w sytuacjach problemowych, w sposób oryginalny rozwiązuje problemy językowe, literackie i kulturowe, świadomie i funkcjonalnie posługując się bogatym słownictwem, także terminologią humanistyczną, samodzielnie analizuje i interpretuje teksty kultury z różnych epok, tworzy bezbłędne wypowiedzi ustne i pisemne, odnosi sukcesy w konkursach przedmiotowych, na etapie wyższym niż szkolny. Ocenę bardzo dobrą otrzymuje uczeń, który: opanował w pełnym zakresie wiadomości i umiejętności przewidziane w programie nauczania, wykazuje dużą samodzielność w rozwiązywaniu problemów językowych, literackich i kulturowych oraz w zdobywaniu i selekcjonowaniu informacji z różnych źródeł, jest zawsze przygotowany do lekcji, w których aktywnie uczestniczy, czyta teksty kultury na poziomie dosłownym, przenośnym, symbolicznym, świadomie wykorzystuje wiedzę z nauki o języku do tworzenia własnych tekstów, uczestniczy w konkursach przedmiotowych, osiągając sukcesy na etapie szkolnym (laureat) lub wyższym. Ocenę dobrą otrzymuje uczeń, który: opanował dobrze treści programowe istotne w strukturze przedmiotu i sprawnie się tą wiedzą posługuje w sytuacjach typowych, samodzielnie rozwiązuje większość problemów językowych, literackich, kulturowych, czasem inspirowany przez nauczyciela, jest raczej aktywny na zajęciach, opanował przewidzianą programem nauczania wiedzę o języku z zakresu fleksji, składni i frazeologii, wykorzystuje wiedzę o języku do tworzenia tekstów własnych (mówionych i pisanych), dba o poszerzanie własnego zasobu leksykalnego, systematycznie dba o zeszyt przedmiotowy. Ocenę dostateczną otrzymuje uczeń, który: opanował najważniejsze/podstawowe treści programowe oraz posiada proste, uniwersalne umiejętności rozwiązywania problemów typowych o średnim stopniu trudności, czyta teksty kultury na poziomie dosłownym, próbuje zrozumieć tekst na poziomie przenośnym/symbolicznym, wymaga zachęty do pracy i dłuższego czasu na jej wykonanie, nie zawsze jest przygotowany do lekcji, stara się systematycznie odrabiać zadania domowe, opanował najważniejsze wiadomości i umiejętności z zakresu fleksji, składni i frazeologii, ma uzupełniony na bieżąco zeszyt przedmiotowy. Ocenę dopuszczającą otrzymuje uczeń, który: opanował treści programowe na poziomie koniecznym do dalszej edukacji, zazwyczaj wykonuje proste/niezłożone zadania/ćwiczenia oraz rozwiązuje problemy językowe, literackie, kulturowe o małym stopniu trudności, często z pomocą nauczyciela, w miarę regularnie odrabia zadania domowe, stara się opanować najważniejsze wiadomości i umiejętności z zakresu fleksji, składni i frazeologii, zawsze podejmuje próby wykonania zadania, zarówno w formie ustnej, jak i pisemnej, ma zeszyt przedmiotowy i stara się o niego dbać. Ocenę niedostateczną otrzymuje uczeń, który: nie opanował wiadomości i umiejętności programowych niezbędnych do dalszego kształcenia, nawet z pomocą nauczyciela/kolegi nie potrafi rozwiązać najprostszych zadań językowych, literackich, kulturowych, nie podejmuje żadnej próby wykonania zadania, nie reaguje w sposób pozytywny na okazaną pomoc ze strony nauczyciela lub na pomoc koleżeńską, nie uczestniczy w lekcji, przyjmuje postawę bierną, nie odrabia prac domowych, nie ma zeszytu przedmiotowego lub nie dba o jego systematyczne prowadzenie. Oceny wystawione przez nauczyciela są jawne. Nie ocenia się ucznia negatywnie po dłuższej usprawiedliwionej nieobecności w szkole (np. w dniu powrotu do szkoły). W przypadku opuszczenia przez ucznia co najmniej 25% zajęć edukacyjnych nauczyciel może wyznaczyć mu pisemny sprawdzian frekwencyjny z materiału realizowanego w okresie nieobecności ucznia w szkole. 3. Ocenianie śródrocznie i roczne. Wystawienia oceny klasyfikacyjnej śródrocznej i rocznej dokonuje się na podstawie ocen cząstkowych, jest to średnia ważona ocen. Ustalone zostały następujące współczynniki: Ocena celująca od 5,51 -6,00 Bardzo dobra od 4,51 – 5,50 Dobra od 3,51 – 4,50 Dostateczna od 2,51 – 3,50 Dopuszczająca od 1,51 – 2,50 Niedostateczna od 0,00 – 1,50 6. SPOSOBY DOKUMENTOWANIA OSIĄGNIĘĆ UCZNIA 1. Oceny cząstkowe oraz klasyfikacyjne śródroczne i roczne nauczyciel odnotowuje w dzienniku lekcyjnym i elektronicznym. Oceny cząstkowe mogą być również odnotowane w zeszycie przedmiotowym ucznia. 2. Prace klasowe, testy, sprawdziany są przechowywane przez nauczyciela do końca roku szkolnego, udostępnione do wglądu rodzicom/prawnym opiekunom ucznia u nauczyciela. 7. SPOSÓB INFORMOWANIA UCZNIÓW Na pierwszych lekcjach nauczyciel zapoznaje uczniów z treściami programowymi oraz PSO, uczniowie otrzymują też Umowę – objaśnioną przez nauczyciela. 8. SPOSOBY INFORMOWANIA RODZICÓW 1. Nauczyciel/wychowawca na pierwszym zebraniu informuje rodziców/prawnych opiekunów o sposobach sprawdzania i oceniania osiągnięć edukacyjnych. 2. O ocenach cząstkowych i klasyfikacyjnych rodzice/prawni opiekunowie są informowani podczas rodzicielskich zebrań ogólnych oraz w czasie indywidualnych konsultacji (zgodnie z harmonogramem); wtedy też możliwe jest udostępnienie rodzicom prac klasowych uczniów oraz wgląd do dziennika. 3. Informacja o przewidywanej niedostatecznej ocenie klasyfikacyjnej jest przekazywana zgodnie z WSO. 4. Informacja o możliwości uzyskania wyższej oceny klasyfikacyjnej rocznej jest przekazywana zgodnie z WSO. Kontrakt przedmiotowy z języka polskiego 1. Każdy uczeń systematycznie przygotowuje się do zajęć z języka polskiego w formie pisemnej i ustnej, starannie prowadzi zeszyt przedmiotowy i korzysta z podręczników wskazanych przez nauczyciela, dba o estetykę pracowni. Zobowiązany jest do uzupełnienia braków wynikających z nieobecności na zajęciach, w tym notatek i prac domowych w zeszycie przedmiotowym i ćwiczeniówkach. 2. Postępy uczniów na zajęciach z języka polskiego są sprawdzane w formie wypowiedzi ustnych i pisemnych: · Prace klasowe (prace stylistyczne, sprawdziany kompetencji) · Sprawdziany gramatyczne, ortograficzne lub z lektury · Krótkie sprawdziany (np. z lekcji bieżących) · Prace domowe: odtwórcze, twórcze (dłuższe wypowiedzi pisemne) · Odpowiedzi ustne: dłuższe wypowiedzi, krótsze np. z nauki o języku · Czytanie (głośne ze zrozumieniem) · Aktywność · Prace dodatkowe (w tym udział w konkursach) · Recytacja i inscenizacja · Prowadzenie zeszytu przedmiotowego · Ocena za I semestr 3. W trakcie roku szkolnego uczeń powinien zaliczyć minimum: · 3-4 prace klasowe (p. stylistyczna lub sprawdzian kompetencji) · 2-3 sprawdziany z nauki o języku · 2-4 sprawdziany ortograficzne (dyktanda, testy) · 2-3 sprawdziany lub kartkówki z lektury. 4. Nieobecność na sprawdzianie lub pracy klasowej może być usprawiedliwiona jedynie dłuższą chorobą lub ważnymi względami rodzinnymi. Jeżeli uczeń nie pisał pracy klasowej lub otrzymał z niej ocenę niedostateczną, ma prawo do uzyskania bądź poprawienia oceny w ciągu dwóch tygodni po powrocie do szkoły w formie uzgodnionej z nauczycielem. 5. W przypadku dłuższej usprawiedliwionej nieobecności ucznia lub podejrzenia celowego uchylania się od pisania prac klasowych każdy przypadek rozpatrywany jest indywidualnie. 6. Cząstkowe oceny niedostateczne uczeń może poprawić w ciągu semestru. 7. Ocena z przedmiotu jest wynikiem pracy semestralnej/całorocznej. 8. Poprawione i ocenione prace klasowe nauczyciel pokazuje do wglądu uczniom na lekcji, a rodzicom na życzenie w trakcie wizyty w szkole. Uczeń dokonuje poprawy błędów w sprawdzianie. 9. Prace klasowe i sprawdziany (całogodzinne) nauczyciel zapowiada z tygodniowym wyprzedzeniem, informuje o zakresie materiału, którego będzie dotyczył sprawdzian. Ocena z pracy klasowej i sprawdzianu w dzienniku elektronicznym z wagą 3. 10. Każdy uczeń ma prawo być trzy razy nieprzygotowany w semestrze do zajęć (wypowiedź ustna i/lub praca domowa, brak podręczników, zeszytów), o czym informuje nauczyciela przed rozpoczęciem zajęć. 11. Uczeń ma prawo uczestniczyć w rozmowie nauczyciela i rodzica podczas pierwszych wtorków miesiąca. 12. Przelicznik systemu procentowego na ocenę w skali 1-6: 0 – 29% niedostateczny (1) 71-84% dobry (4) 30-49% dopuszczający (2) 85 – 95% bardzo dobry (5) 50 – 70% dostateczny (3) 96 – 100% celujący (6) 13. Każdy uczeń przestrzega regulaminu pracowni polonistycznej. ROZPRAWKIKażda rozprawka składa się z trzech części: wstępu (teza lub hipoteza), rozwinięcia (przytoczenie stosownych argumentów), zakończenia (podsumowanie, powrót do tezy lub podsumowanie, zamiana hipotezy w tezę)/*Teza to stwierdzenie, o którego słuszności jesteś przekonany i pragniesz to poprzeć trafnymi argumentami.*Hipoteza to opinia, którą zamierzasz dopiero udowodnić lub obalić.*Argumenty to dowody na poparcie tezy lub udowodnienie bądź obalenie musisz pamiętać:-argumenty muszą być przekonujące i logicznie uporządkowane;-stosuj wyrażenia i zwroty nadające zadaniu spójność i podkreślające logiczny porządek wypowiedzi (po pierwsze, rozpocznę, tymczasem, z kolei, jednakże, a oto kolejny argument, reasumując, podsumowując);-wyrazy podkreślające Twoje stanowisko wobec omawianego problemu (z całą pewnością, jestem przekonany, że; nie ulega wątpliwości)-nie zapomnij o stosowaniu pytań retorycznych!RECENZJERecenzja jest gatunkiem publicystycznym, polegający na krytycznej (pozytywnej lub negatywnej) analizie książki, spektaklu telewizyjnego lub teatralnego, audycji radiowej, koncertu, wystawy).Recenzja składa się z dwóch części:-sprawozdawczej(informacje o tytule, autorze, temacie, czasie i miejscu zdarzeń, bohaterach, a w przypadku spektaklu także o aktorach, aktorkach, odsłonach, reżyserze, scenografie);-oceniającej(reżyser i jego artystyczna wizja, wierność lub dowolność realizacji wobec pierwotnego tekstu, scenografia, gra aktorów, kostiumy, oprawa muzyczna, tło i nastrój, ocena rekomendująca lub odradzająca).NIE UNIKAJ WŁASNYCH OPINII I KOMENTARZY!CHARAKTERYSTYKI Charakterystyka jest to wypowiedź, w której musisz przedstawić wygląd postaci, jej intelekt, sposób zachowania się, jej idee oraz wady i względu na wiedzę o danej postaci, którą opisujemy, wyróżniamy:-charakterystykę pełną (dysponujemy bogatym materiałem na temat postaci).-charakterystykę częściową (posiadamy tylko nieliczne informacje o danej osobie).Ze względu na przemiany wewnętrzne oraz zewnętrzne postaci wyróżniamy:-charakterystykę statyczną, gdy opisywana postać nie zmienia się dynamiczną, gdy postać ulega zdarza się, iż charakteryzujemy jedną osobę, wtedy nazywa się ona charakterystyką indywidualną, rzadziej jednak porównujemy z sobą dwie osoby (charakterystyka porównawcza) lub zajmujemy się jakąś grupą społeczną ( charakterystyka środowiska), nieraz również opisujemy własną osobę, nazywamy ją wtedy napisaniem charakterystyki konieczne jest sporządzenie planu, lub, jeśli przedmiotem Twoich zainteresowań jest postać literacka, należy przygotować cytaty, które będą niezbędne do napisania charakterystykiUwzględnij-przedstawienie postaci,-wygląd zewnętrzny,-sposób zachowania,-zdolności, zainteresowania oraz intelekt,-wady i zalety,-postawę wobec życia, poglądy i idee,-subiektywną, indywidualną ocenę jest, aby Twoja wypowiedź była przejrzysta i logicznie uporządkowana! Pamiętaj, aby w przypadku charakterystyki porównawczej nie pisać dwóch oddzielnych charakterystyk, tylko od razu porównuj, jest opisywać samego siebie. W przypadku autocharakterystyki, musisz pamiętać o:-uwagach wstępnych,-opisie wyglądu zewnętrznego,-krótkiej charakterystyki sposobu ubierania się autorki, o jej pasjach, ideach-napisać co Cię najbardziej imponuje,-jaką jestem osobą, jaką chcę być oraz swoje to gatunek publicystyczny, rozmowa ze znaną ogólnie postacią. Należy pamiętać o celu, który pragnie się osiągnąć w wyniku przeprowadzonego wywiadu. Pozwól na swobodne, wyczerpujące wyjaśnienia odpowiadającemu, nie wtrącaj się w jego wypowiedź. Zadbaj o to, aby rozmowa przebiegała ciekawie i interesująco dla słuchających lub czytających. Czasem może być to wywiad z osobą fikcyjną, jeżeli pragniesz coś w ten sposób przekazać lub nadać temu charakter satyryczny. Przed przeprowadzeniem wywiadu należy poznać jak najwięcej szczegółów z życia tej osoby. REFLEKSJERefleksje to swobodne wypowiedzi osobiste, subiektywne na dowolny temat. Mogą zawierać elementy opisu, opowiadania czy rozprawki. Przekazuj informacje w sposób swoje refleksje przekażesz w kunsztownej formie, na zasadzie luźnych, swobodnych skojarzeń i dygresji, powstanie esejJeżeli podejmiesz jakiś temat aktualny, dotyczący zagadnień kulturowych i utrzymasz swą wypowiedź w lekkim, osobistym tonie, często żartobliwym lub ironicznym to powstaje felietonJeżeli będziesz pragnął podjąć wysiłek intelektualny w celu poznania jakiegoś utworu literackiego, zbadania jego struktury i kompozycji, to dokonasz analizyJeśli zajmiesz się wyjaśnieniem sensu i znaczenia utworu, określisz go jako temat oraz problematykę to znaczy, że zająłeś się to dłuższa wypowiedź, przeznaczona do publicznego wygłoszenia. Składa się z:-wstępu, apostrofa do słuchaczy, określenie celu, postawienie przytoczenie argumentów na poparcie tezy, odrzucenie ewentualnych podkreślenie myśli przewodniej, podziękowanie za komentowaniu należy pamiętać o:-jasności, przejrzystości myśli,-zainteresowaniu słuchaczy,-zastosowaniu figur retorycznych (anafor, antytez, pytań retorycznych, wykrzyknień, apostrof).Anafora powtórzenie słowa lub zwrotu na początku kontrastowe zestawienie wyrażeń lub retoryczne pozorne pytanie, na które nie oczekujemy zdanie wykrzyknikowe wyrażające emocje bezpośredni, uroczysty zwrot do przedstawia wygląd i cechy zewnętrzne osób, przedmiotów, okoliczności i tło wydarzeń. Wyróżniamy:-opis rzeczowy, precyzyjne słownictwo, zwięzły, rzeczowy styl, nagromadzenie konkretnych rzeczowników i przymiotników w celu informacyjnym, wyjaśniającym lub artystyczny poetyckie słownictwo, ozdobny styl mający na celu oprócz informacji także dostarczenie przeżyć emocjonalnych i się do napisana listu musimy mieć na uwadze adresata, do którego kierujemy swą wypowiedź. Każdy list posiada trójdzielną budowę:-nagłówek-rozwinięcie-zakończenieDo stworzenia poradnika posłużyłam się informacjami zawartymi w książce "Wypracowania - 2 klasa gimnazjum" autorstwa Bogumiły Wojnar, wydawnictwo GREG oraz informacjami zawartymi w osobistych notatkach z lekcji języka polskiego. Čeština CZESKI CIESZYN / Uczniowie ostatnich klas Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Czeskim Cieszynie rozpoczęli dziś matury. 76 osób pisało egzamin pisemny z języka polskiego. Poprzedzone porannym testowaniem na wirusa covid-19, w reżimie sanitarnym, w maseczkach, w mniejszych, rozdzielonych na więcej klas grupach. Ale jednak w szkole, nie online, choć w takiej formie przybiega nauka już drugi rok. Czy w tej sytuacji stres jest większy? Mniejszy? Czy w ogóle jest się czym przejmować? – Trudno powiedzieć. Niby jesteśmy przygotowani, ale… – wahał się Jakub. Nauka zdalna jemu akurat wcale nie przeszkadzała, wręcz przeciwnie. – Ale zdaję sobie sprawę, że nie każdy tak ma. Niektórzy uważają, że forma zdalna jest gorsza, ponieważ jest gorsza komunikacja z nauczycielem, niż w wypadku, kiedy chodzą normalnie do szkoły – mówił. Matura to jednak matura, więc… – Stres jest. Boimy się, jakie otrzymamy tematy – mówiła rano, przed samym egzaminem Magda, która jednak uważa, że zdecydowanie lepiej byłoby, gdyby zajęcia poprzedzające egzamin dojrzałości odbywały się normalnie. – Chodząc do szkoły, częściej robiliśmy jakieś zadania niż w czasie nauki zdalnej. Zdalnie więcej literatury, a w szkole więcej języka – wyjaśniała, obawiając się, że za mało było praktycznych ćwiczeń. – Zobaczymy – podsumowała, zasiadając w ławce. Do wyboru były 4 tematy Do matury podeszło 76 osób. Najwięcej, bo 42 z nich postanowiły rozpracować zagadnienie: Sztuka życia polega na cieszeniu się z prostych spraw. Jakie jest twoje zdanie na ten temat? Jako że mamy rok Stanisława Lema pojawił się także – co było do przewidzenia – temat oparty na kanwie cytatu z twórczości tego wybitnego pisarza: „Bo wczorajsza niezwykłość staje się dzisiejszym banałem, a dzisiejsza skrajność – jutrzejszą normą.” S. Lem. Zastanów się, w jakim kierunku podąży świat w najbliższej przyszłości. Wybrało go 18 maturzystów. Na trzeciej pozycji w rankingu popularności wśród zdających dziś egzamin dojrzałości znalazł się temat oparty na cytacie z wiersza „Przesłanie Pana Cogito” Zbigniewa Herberta. Brzmiał on: „Kochaj źródło zaranne, ptaka o nieznanym imieniu, dąb zimowy…” Rozważanie na temat stosunku człowieka do wszystkiego, czego sam nie stworzył. Zaledwie jedna osoba zdecydowała się na próbę rozwinięcia tezy: „Jest w książkach coś szczelniej niż książka zamknięte…“ Na podstawie przeczytanych książek odpowiedz na pytanie: Co w książkach jest szczelniej zamknięte? (indi) Tagi: Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego, matura, matura z języka polskiego Čeština Komentarze

tematy prac pisemnych z języka polskiego w gimnazjum